ازاندم که طلاقـــــت راگرفتــی
هوورامادرم کــــردی تومــــادر
بگــــــیرد کودک خوددرکنارش
به مکتب رفتــنم میشداگردیر
تظاهرمینــــموده اوبه ظاهــــر
لباسم پاره میشدوقت تعویض
دلم گاهی برایـــت تنگ باشد
ندارم جراتــــــــی کاری نمایم
پدرازترس دعـــــــــواحق ندارد
برای کودکان عیداست شادی
پدرگاهی بپــــــرسد حال زارم
چه میشدگرتومــیکردی تحمل
مراازدست ایــــن نامــــهربانی
فریب صورتتت خــوردی تومارا
مراتنــــهادراین گـــــودال زندان
برای سیم و زربفروختی رفتی
گرفتی سکه مهــــــــریه ات را
میان کودکان مـــــــن سربزیرم
مراباخودتومیــبردی چه میشد
هزارن نفرت ونفـــــرین به آنکه
غلام زرخــــــــریــــــدزن بابایم
کمی خواهم نمایم استراحت
برایت ناســـــزاگویـــــــندمنهم
بوقت خــــــواب وباکودکانــــش
روم درزیرایــــــــــن پاره لحافی
شب عیدی همه شادندجزمن
بیا مادرمرایکـــــدم بغــــــل کن
اگردستم رودبرظـــــــــرف میوه
تورفتی خوش بباشی جای دیگر
بگـــــیرم دامنت راروزمــــحشر
شکایت میـــــــکنم ازتوبه داور
بگفتم مغـــــربی برمن نویسد

شدم تنها دراین دنــیای تنها
هووئی بدترازگــــــرگان صحرا
ولی من گوشه ای تنها وتنها
به اخم وتخــــــم اومیکرددعوا
به باطــــــن بدترازیک مارکبرا
نبوده کس کندکندتعویض اورا
به گــــــــــریم با فغان وآه وباوا
ببارم میـــــــــنمایدناســــــزارا
ببوسد صورتم باعـــــشق بابا
به من ماتم ســـــرااین داردنیا
هوودارد صداباشوروغـــــــــوغا
به صبرت هدیه ای میکردی اهدا
بگیـــــرای مادر طــــــــــنازوزیبا
نمودی نوکرهـــــــــر بی سروپا
توکردی باقــــــــــــدوبالای رعنا
که تابا سکه هاباشی تو اعلا
که خودراخوش کنی ای بدمواسا
زنندی طعـــــنه برمن بی مـهابا
بخودکردی بـــــــــدون من مـداوا
کندفرزندراچــــــون من به غوغـا
کشدبیگاری ازمـــــن روزوشبـها
زندباطعنه پتک آهـــــــــــنــین را
روم باگریه سوی دشت وصحــرا
روددرخواب من بیــــــــــدارم امـا
بسان نوکربی دست وبــــــی پا
چه عیــــــدی بدترازماتم به منرا
رهان یکـــــــــدم زتنهائی تومارا
کندنهـــــــیم به صداخم وبه ایما
نکردی فکـــــــــراین فرزندگـــــویا
به پیش خالــــــــــق یزدان ویکتا
چه خواهی گفت مادرجان خدارا
چنان شـــــعری به انشاوبه املا